Reisverslag - dag 1 t/m 2

Dag 1 - Zondag 6 april 2008: Zeist – Lissabon - Funchal; met auto naar Santana

Onze eerste vakantiedag in vogelvlucht:
3.30 uur: Vertrek uit Zeist (’s nachts!)
4.15 uur: Geparkeerd op “lang parkeren” bij Schiphol
4.30 uur: Inchecken
6.30 uur: Vliegen naar Lissabon (3 uur vliegen, 1 uur tijdsverschil)
10.15 uur: Vliegen naar Madeira (plaatselijke tijd)
12.30 uur: Aankomst in Madeira
13.30 uur: Met de huurauto op pad

Onze eerste vakantiedag is een natte. Als we landen is het behoorlijk bewolkt. We kunnen vanuit het vliegtuig tussen de wolken door nog net de kustlijn zien van het eiland. Als we in het plaatsje Machico rondkijken, valt er een spatje en even later regent het pijpenstelen. We lunchen bij een uitzichtspunt in Portela, zittend in een beslagen auto. Buiten plenst het van de regen. Het uitzichtpunt is grijs en nat.
We rijden over een kleine landelijke weg van Portela, via Porto da Cruz, naar Santana aan de noordkant van het eiland. Af en toe hebben we even een mooi uitzicht over de kustlijn of de dalen van het eiland. Verder zien we naast regen vooral veel tunnels. Zoals wij dijken bouwen, graven ze op Madeira tunnels. We zijn de ene nog niet uit of we rijden de volgende tunnel alweer in. Zo verplaatsen we ons snel naar Santana. Veel van de omgeving zien we op deze manier niet. Dat is vandaag, gezien het weer, niet zo erg.
We verkijken ons volledig op de afstanden hier. Alles is zo dichtbij! Ons referentiekader vormen onze vakanties in Namibië en Australië. Dat is hier echt heel anders! Ik denk dat je, als je even gas geeft, in een ochtend het hele eiland rond kunt rijden. Of overdrijf ik nu?
Om 4 uur vluchten we uit de regen ons hotel in: Hotel Colmo **** in Santana. We eten in het restaurant van het hotel. We zijn de eersten; duidelijk nog ingesteld op de Hollandse etenstijden!
’s Avonds klaart het weer af en toe op. Dat levert prachtige regenbogen op die we vanaf ons balkon bewonderen.
[40 km gereden]

Dag 2 - Maandag 7 april 2008: Wandeling bij Ponta de Sao Lourenço

We kunnen pas vanaf 8 uur ontbijten. Echt vroeg op pad zijn we dus niet. Maar het is wel droog. Yeah! We zijn rond 10 uur bij de start van een wandeling over de oostpunt van het eiland; Ponta de Sao Lourenço (wandeling nr. 13 in de sunflower wegwijzer, 6 km).
We arriveren op een geheel lege parkeerplaats. Maar voor we de auto uit zijn, zijn we omringd door grote en kleine bussen. We zijn de meute vandaag dus niet voor gebleven. Gelukkig willen wij van alles op de foto zetten. De meute is ons dus al gauw voorbij.
Het is een mooie wandeling over kale rotsen, langs mooie steile kusten naar de oostpunt van het eiland. Het hoogteverschil is in totaal 100 m. Ik heb absoluut geen last van hoogtevrees; ook niet op de steile stukken. Waar het enigszins spannend wordt, is een staaldraad gespannen om aan vast te houden.
Met het zonnetje erbij zijn de kleuren tijdens de wandeling prachtig: paars, geel & wit van de bloemtjes en rood & geel van de rotsen en de mosjes op de stenen. Dit gecombineerd met mooie steile kusten en golven die stuk slaan op de rotsen….. Het is mooi hier! Door alle foto’s die we maken, duurt de wandeling van 6 km voor ons 4 uur.
Onderweg schuilen we nog even achter een rots voor de regen. Gelukkig waait het erg hard en waait de bui snel over. Tijdens het wandelen is die harde wind niet altijd prettig, maar nu komt ‘ie goed van pas.

Na de wandeling lunchen we op een terras in Machico. In dit plaatsje vinden we ook een winkeltje dat wandelboekjes verkoopt. Wij hadden in Nederland een nieuwe uitgave gekocht van de “Sunflower Wegwijzer” (Engelstalig, 2008). Maar we hebben deze in het vliegtuig laten liggen. Stom!! Hier kopen we dezelfde gids, maar dan Nederlandstalig en uitgegeven in 2005. Het prettige van deze gids is het uitklapbare kaartje dat vrij gedetailleerd is.
Vanuit Machico rijden we door de bergen en de vele tunnels naar het noorden van het eiland. We willen een cache doen bij Portela. Als we daar aankomen regent het weer, net als gisteren. We rijden via de oude weg terug naar Santana. De ‘oude weg’ wil zeggen: over de bergen in plaats van door de tunnels. We stoppen bij een paar uitzichtpunten. Het regent de rest van de middag licht.

In Santana gaan we op zoek naar de punthuisjes waar Santana beroemd om is. We vinden er een paar op een rijtje en mogen zelfs even binnen kijken. Een oud vrouwtje dwingt ons bijna om binnen te komen. Later snappen we waarom. Het huisje bestaat uit 2 kamers. In de ene kamer staat een bed en een kast. In de andere kamer is nog een bed, een kast en een stoel. Een keukentje of wc is er niet. Het is behoorlijk klein, maar wel schattig. Wij moeten van de vrouw op bed gaan zitten. Ze maakt met mijn fototoestel een bewogen foto van ons. Dan krijgen we een zielig verhaal te horen in het Portugees. We snappen niet alles maar het komt er op neer dat de oude vrouw al jaren weduwe is omdat haar man aan kanker is overleden. Ze heeft 10 kinderen en 5 kleinkinderen (of was het andersom?) en die ziet ze bijna nooit. Kortom: ze wil geld hebben. We geven haar toch maar wat (€ 4,-), ook al gaat dit tegen ons gevoel in. Het lijkt er op dat ze het te weinig vindt. Wij vinden het genoeg. We lachen vriendelijk, zeggen veel ‘obrigado’ en gaan dan maar weer naar buiten. Dachten we toch echt dat ze zo gastvrij was en ons uit vriendelijkheid in haar huisje wilde laten kijken… Normaliter zijn wij nogal wantrouwend als mensen ons binnen vragen. Nu eigenlijk niet.
Bij het hotel is de “I”. Deze is ook gevestigd in zo’n punthuisje. Om hier binnen te kijken hoef je gelukkig niets te betalen.

We zijn rond half 6 terug in het hotel.
[65 km gereden]

Dag 3 en 4